Filmdə hadisələr can üstdə olan Ziyadxan kişi (Rauf Şahsuvarov) adlı qocanın öz övladlarını başına yığması ilə başlayır. İllər boyu kəndi tərk edib şəhərə gedən, atalarına baş çəkməyən və xüsusilə analarının ölümündən sonra onunla maraqlanmayan fərsiz övladların naxələfliyi açılıb ifşa olunur. Filmdə ən acınacaqlı və tənqidi-yumoristik məqamlardan biri isə ölüm ayağında olan Ziyadxan kişinin adicə kəlimeyi-şəhadəti belə bilməməsidir. Ekran işi kənd və şəhər həyatı arasındakı təzadları, köklərə bağlılığı və ailə dəyərlərinin itməsini acı bir gülüşlə (traqikomediya şəklində) tamaşaçıya çatdırır. [1]